1. فکه هم که تمام شد. داشتم بی خیال می شدم که دستم را گرفتی و خودت بردی تا مقتل و دو تا دعای مشت جاری کردی. یادت که می آید. یکی منحل شد. شاید هم وقتش نرسیده. من چه بدانم؟ اما اینیکی را چقدر من حیث لا یحتسب جود و جور کردی.. هیچ کس نفهمید با چه ابزار مادی کار ما را راه انداختی آقا مرتضی! هیچ کس نفهمید به کدامین بهانه کار ما را راه انداختی.. فاطمیه و همزمانی اش با مشهد هم کار خودت بود. اعتکاف هم کار خودت بود. می شد فهمید. اما هنوز هم وقتش نبود. باید اردوی جهادی و سی غروب رمضان هم می گذشت. شبهای قدر هم برای همین بود که آنطور شد. راستی رجب بیگی را هم تو فرستادی آن روز؟ عجب دستی داشت! به 7 ساعت نکشید که حل شد. اندازه ی مهلت یک توبه..! چقدر نمی فهمیدم. حالا چه شده؟ به کدامین بهانه کار ما را راه انداختی آقا مرتضی؟

   ول نکردی که؟ هنوز اول قصه است. این 7-8 روزه را هم با ما بیا و بسپارمان دست خودش. بدون تو نمی شود رد کرد. ول نکردی که آقا مرتضی..!

   ****

   یادت می آید آقا مهدیِ مقام؟ قرار بود برای هم دعا کنیم که جور بشود. تو بردی. دعایت گرفت.

   یادت می آید سید حسین. اینقدر گفتم قرعه را برای جنوب بگذاریم. آنروز نمی توانستم توضیح بدهم چرا. از کجا باید می دانستم؟!!

   بقیه اش بماند.

   نمی شود گفت. اینجا که فکه نیست!!

   ********

   به عالی بودنش فکر نکرده ام. برای هیچ کسی ننوشته ام. برای خواندن هم نبود. برای همین ۲۴ روز از اتمامش می گذرد. برای همین بیت آخرش را برای کسانی که نمی دانستند نمی خواندم.

   تو لیلی خوب منی اما من عاشق نیستم

   تو گلفروش خوش سلیقه من شقایق نیستم

   تو رود جاری سوی اقیانوس آن دنیا ولی

   من ماهی کوری که با جریان موافق نیستم

   ناز تو سخت است و کبوترها جوان مرگ تواند

   اینقدر بدبختم که من مشمول این دق نیستم

   طوفان شبهای تو در هم کوفت کشتی مرا

   درگیر امواج توام، دنبال قایق نیستم

   انسانیت خوب است اما من برای کوی تو

   حیوان خوبی می توانم باشم.. ناطق نیستم

   یکبار دیگر هم جسارت شد به درگاه شما

   آقا برای خانه تان حیوان لایق نیستم

   تو از سر عادت علاقه مند بهبود منی

   اما من غافل که درگیر حقایق نیستم

   با منطق رایج مرا کرب و بلا خواب است وبس

   در مورد تو در پی اینگونه منطق نیستم

   ---

   ۱- اصلش برای این اینجا خبر دادم که بتوانم به رفقا بگویم:

    حلال کنید

يادم مي آيد پارسال تو يكي از تجمع هاي دانشكده يكي از بچه ها بلندگو رو دست گرفت و نطقي كرد:

آقا به خدا دانشگاه اسلامي است. شما چيش رو مي خواهيد اسلامي كنيد؟ همين كه من اينجا دارم به خدا قسم مي خورم يعني دانشگاه ما اسلامي است ديگر..(كف و جيغ برخي حضاركه من را ياد صداي خنده اي مي اندازد كه تلوزيون بعد از پخش صحنه هاي يخ «ديدنيها» پخش مي كند..)

بگذريم. از اسلامي كردن دانشگاه ها مي گفتيم. اسلامِ بنده خدا اين آخر كاري ها شده عرصه ي كش آ كش اين و آن. يعني اين بكش، آن بكش. يكي ظاهر را گرفته، يكي مثلا باطن را. يكي نگران مناسك است آن ديگري در سوداي معاني. خلاصه هر كس هر جايش را كه به نفع اوست در آغوش گرفته و.. گاهي از خود مي پرسيدم كه چرا خدا همه ي آيات قرآني و غير قرآني را محكم نفرمود كه اينچنين بلوا نشود؟ اين متشابهات جريانش چيست؟ زود جوابش را يافتم: ليسئل الصادقين عن صدقهم و اعد للكافرين عذاباً اليما(8-احزاب). يعني تا بفهمد چه كساني في قلوبهم مرضٌ، تا فزادهم الله مرضاً..(10-بقره)

به تبع، دانشگاه اسلامي هم شده است مايه اختلاف علما! ما مي دانيم چه مي گوئيم در اين مدعا، اما سؤال من از امثال دوستمان است. چگونه است كه در همه جا سخن از كم اهميت بودن ظواهر مي رانيد و مراد اصلي را متن امر مي خوانيد و حالا به حسب ظاهر حكم مي كنيد؟ سخن آن دوستمان ناظر به ظاهري ترين امور دانشگاه بود. پوشش دختران و روابط دو جنس و قسم و آيه بر در و ديوار و كذا. حالا به فرض كه اين ظاهر چپ اندر چاقي كه ساخته ايد را نمادي از اسلام بگيريم. به فرض كه قسم و آيه ي هر ام قمري را به هر مزخرف دروغي بگيريم مسلماني. به فرض كه روسري هاي رقصان در باد و لباسهاي آب رفته را بگيريم پوشش ديني! به فرض كه روابط خواهر برادري رفقا را در حيات پشتي و بوفه و اتاق تشكلها و.. بگيريم رعايت حدود شرعي... باطن چه مي شود؟ شما كه مدعي توجه به معنائيد ديگر چرا؟!!

احد برای دردمندی است.

و برای این، گاهی باید خود را خطاب کنی..

***

اشاره: مال خیلی قبل است. اوایل توبه ام. جایی یادداشت کرده بودم. کیفم را دزد برد، و شعرم گم شد. دوباره که فکر کردم همه اش یادم نیامد. و کمی عوض شد و شد این:

کنون که ظلمت و ماتم شده تمام دلم،

و تلخ گشته همه طعمها به کام دلم،

کنون که تشنگی از من امان بریده گلم،

تو غمزه ای زغم خود بزن به جام دلم.

تن من و دل یوسف ندیده زخم شده

نسیم رد شده از زلفت التیام دلم

من حقیر کجا اشتیاق یار کجا؟

مگر به دست شما اوفتد لجام دلم

اگر شبی به تو غوغا شود سکوت دلم

قسم به توبه بتابد همیشه شام دلم

مگر نه اینکه اسیر تواند اهل حرم؟

برآر دستی و آتش بزن خیام دلم..

ضایع آنکه مجبوری بر صفحه ی نفهم وبلاگ بنویسی. چیزهایی که پیغبر عزیز به خاطر تباکی هنگام قرائتش وعده ی خلد برین داده..

چه کنم که اکثر دین را ناقص دریافته ایم:

اَمّن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السّوءَ و یجعَلُکم خلفاءَ الارضِ. ءالهٌ مع الله؟ قلیلاً مّا تذکّرون(62/نمل)

حالا بیائید دوباره بگوئید آقا انفعال است. خلیفه ی زمین شدن هم انفعال است؟ اگر نه ببینید که نتیجه ی درک اضطرار است.

حاضرم هر که هرچند ساعت بخواهد با او بحث بزنم تا روشن شود.

##########

بعد آن مجلس لعنتی شروع شد. شاید اگر یک سال دیگر مانده بودی این همه سال زمین بیچاره نبود.

کاش این یک دعای تو مستجاب نشده بود..

اما تو را برد و امسال هزار و سیصد و نود سال است که عذابمان می کنند..

لای الامور الیک اشکو آقا؟.. ام لطول البلاء و مدته..؟

اما دیگر دارد تمام می شود نه؟ والعادیات بخوانیم؟

کاش می شد با صدای بلند نوشت و عصبانیت و شرمندگی را منتقل نمود..

و قال الرسولُ یا ربِّ اِنّ قومی اتّخذوا هذا القرآنَ مهجوراً

آقا رسول الله خواهند فرمود(روز قیامت): ای خدا! قوم من این قرآن را به کناری گذاتشتند..

30 فرقان

1- ترافیک شدید. سوی ماشین ها هم همه از پائین است به بالا. همه از چراغ قرمزها رد می شوند. برجکها سر به بالا کشیده اند. دره دهاتی ها هم قاطی بالا شهری ها تیپ زده اند که معلوم نشوند. همه تشنه و گشنه. اما کسی آب دست کسی نمی دهد، هیچ کس هم از کسی آب نمی گیرد. می گویند مطمئن نیست. انواع همه چیز رنگارنگ پیدا می شود. پلیس امنیت هم فعال است، به خاطر دزدهای زیاد. همه به دنبال فرصتی که سهم بیشتری بقاپند..

این همه معنای شهر است. الذی انزل فیه القرآن..

2- خودمانیم، ماها هر چه جلوتر می رویم دورتر می شویم. از پارسال تا حالا مگر چقدر بهتر شدیم؟ از امسال تا سال دیگر هم همین است آقا/خانم! هر کار قرار است همین الآن بکنید. آمرزش را برای سال بعد نگذارید..

(نقل (به مضمون) از حاجی پناهیان. رمضان 4 سال پیش.)

ما جدی نگرفتیم. شد این که می بینید. حالا؟

3- فعن الصادق علیه السلام انه من لم یُغفر فی شهر الرَمضان لم یُغفر له الی قابلٍ الا ان یَشهد عَرَفَۀَ..

یعنی هر کس از این شهر جان سالم بدر نبرد تا سال دیگر بدبخت است مگر اینکه عرفه را شهود کند.(یعنی آنجا حاضر شود)

- توی یک روستا با بچه دبیرستانی ها داشتیم سن تکلیفشون رو محاسبه می کردیم. قرار شد بچه های خوبی باشیم که وقتی آقا آمدند، در سپاه همدیگر را ببینیم.

(و تو دلم می گفتم: آقا ببخش قصد جسارت نداشتم        پای درازم از برکات گلیم بود..)

- علی اکبر داشت از اینکه بچه های عمران پای ساختمان، مثل قبلاًها، ذکر نمی گویند و فضای خوابگاه معنوی نیست و اینها گلایه می کرد. یادم به تجربه های مشابه زیادی که افتاد به حمید گفتم: نسل کوتوله باز هم گند زد. ارثی به او رسیده و برایش از معنا تهیست.. این هم نتیجه اش.

- آب در قوشخانه گاهی از سوراخهای سه متری هم بیرون می زند. میوه هایی که یزد ما کم به خود دیده انبوه بار می آید. این وقت سال آنجا باران می آمد. آسمانش هم پر از ستاره بود، آماده ی فرو ریختن. اما کمتر دستی به سویش دراز بود. مردم آنجا هم بیشترشان گرگند. اکثرهم لا یومنون.. این است داستان محرومیت آنجا. و امتیازشان شاید این است که مثل  شهر ما به املاء الهی دچار نیستند..

- شب نیمه ی شعبان یک دعای فرهنگی کردم: خدا! ما را از فرماندهان سپاه مهدییییی بگذااااااار... صدایی بلند شد که چه پر توقعی؟ همان سرباز خوب است..

(و تو دلم می گفتم: نه تو رو خدا بیا و فرمانده شو. بابا بس کنیم. مگر 313 تا چند تاست؟)

پی نوشت:

۱- و خیلی چیزهای دیگر از درس های قوشخانه که نگفتیم. هیچ کداممان.

۲- برای خودم سخت است.اما حس می کنم باید احدی بنویسم، تا جگر علیرضا امامی ها آتش بگیرد و و دودش بیاید در کامنت ها..

تا همیشه کم باشیم..

تا همیشه فحش بخورم..

و مطمئن شوم جواب داد..

1- می گن حاج احمد متوسلیان هیچ وقت نمی رفت برای خواب. همیشه خواب می اومد و او رو می برد..

2- صدایی که خواندید یه اسب اصیل بود که به آرزوش رسید.. و ما قد یه اسب هم معرفت نداشته ایم..

3- به جهادی می رویم. فردا. 5 شنبه. 8 مرداد. به نام اسب اصیل. چقدر می چسبد دو هفته نباشی..

حلال کنید...

هووووووم..هههااااا.. چه بوی فرجی می دهد این روزها!

یک نقطه ی تعیین کننده در زندگی تمامی کسانی که ادعایشان می شود..

شاید اینجا هم یکی دیگر از جاهایی است که خدا به طور خاص می خواهد در تاریخ تجلی کند:

فتنه. برای همه. سر موضوعی بزرگ. با بهانه ی احمدی نژاد و..

و آقا یک جای حساس از این دایره ایستاده تا همه را ببیند و محک بزند: سقوط.

و کسی چه می داند که آقا ما را کی و کجای این تنگه می گذارد؟ و مباد که واگذارد..

می خواستم مثل خیلی ها بخشی از خاطراتم را بنویسم و از بدبختی هام بگم. یادم آمد اینجا احد است..

1- هر وقت گیر می کنه به استناد لنگ کفش و بیابون به من زنگ می زنه.

گفت: علی! می خوایم یه کار فرهنگی کنییییم..تو مسجد..

حرفش رو قطع کردم:

بذا اول یه چیز بگم. ببین هر جوری هست باید یه کاری کنیم امام زمان بیاد.

به زور تهدید و گروگان گیری هم اگه شده عیبی نداره. هیچ چاره ای نداریم.

باید به همه بفهمونی بی چاره شدیم.

 قطع که کرد تازه فهمیدم چی گفتم.

*****

2- و این دو بیت در حرم حضرت معصومه (ج):

ببار هر چه بلا هست من برای توام

من آمدم بگشا دست من برای توام

نگو برای سوال شفا «نه» می گوئی..

به این مریض که گفته است من برای توام